Pogubiłem się. Zdecydowanie się pogubiłem.
i nie wiem, jak walczyć o swoje, o siebie.
pojawiają się ludzie, chwilę potem znikają, pozostaje pustka i, niespodziewany, żal.
i nikt nie wie, jak temu zaradzić, jak to powstrzymać.

dzieją się rzeczy, które dziać się nie powinny
chce się zrobić jedną prostą rzecz - uciekać

ostatnio coraz częście zakładam słuchawki na uszy i rozkręcam je na maxa - żeby nie słyszeć samego siebie


ciut więcej czasu, porządna impreza, zerwanie ze starym sposobem myślenia i powinno być dobrze, no nie?

chyba zacząłem się wypalać

Jak zwykle bez tematu.

Koniec roku się zbliża. Matura też. Bo to tylko rok.
Wakacje będę miał pracowite. Jeśli wylecę, to raptem na miesiąc. Resztę wolnego czasu będę zmuszony spędzić nad książkami. Trzeba się poświęcić.

Zakładam maskę i idę.

Te 18 lat to nic specjalnego.

Naprawdę.

Właściwie to nie wiem, jak to napisać.

Może poprostu "wyrzuty sumienia" ?


Ale nie do końca o to tutaj chodzi.
Poczucie winy? Też nie.

Więc co?

Kto to zrozumie, skoro ja sam nie potrafię.

I dlaczego "żadne ja, zawsze wy, więc po co ja..." ??

wierzycie w duchy?